Ben hiç bisiklet sürmedim

Ben Serpil Odabaş.. Ev hanımıyım.. 54 yaşındayım..
Size hayatımın 48 senesinde neler kaybettiğimi yazacağım. Hangi duyguları hissedemediğimi.

Hayatım boyunca hiç bisikletim olmadı, bisiklete binmenin nasıl bir his olduğunu bilemedim. Zor bir çocukluk geçirdim Samsun’da kırsal bir bölgede yaşardık, yaşıtlarımın hemen hemen hepsi bisiklete binerken ben ise yalnızca onların etrafımda mutlu kahkahalarla hikayelerini anlatışlarını dinlerdim. Düşünsenize 8 yaşında bir kız çocuğu ve özgürlüğe pedal çeviren arkadaşları.

Yıllar içinde artık bisiklet benim için geceleri gökyüzündeki yıldızları izlemek gibi bir şey oldu. Orada olduğunu bildiğim ama asla ulaşamayacağım bir güzellik. Ta ki bundan altı yıl öncesinde bir tatil kasabasındaki ana kadar. Sahilde gezerken küçük bir bisiklet dükkanı gördüm. Rengarenk bisikletler büyüklü küçüklü insanlar arasında duruyor ve kimileri bu bisikletleri kiralayıp gülümsemeleri ile birlikte oradan ayrılıyolardı darken bir an duraksadım. Dükkanın kenarında kalablıktan biraz uzakta kırmızı bir bisiklet vardı ve sanki o bisiklet ile göz göze geldik. “Bak burdayım” diyordu bana.. “Çocukluğun, kaçırdıkların, hissedemediklerin hepsi burada gel” diyordu. Peki yapabilir miydim ? Ama ben daha önce hiç bisiklete binmemiştim, sürmeyi bilmiyordum. Ayğım hiç pedala değmemişti. Peki ya dengede durabilir miydim ? “Gel diyordu” bana. Beni sürebilmek için dengeye ihtiyacın yok.. Benim 3 tekerim var gel..

Bir an düşündüm ben hiç pedala basmamıştım ama artık bu durumu değiştirmek vaktiydi.
Dükkana gittim ve o bisikleti kiraladım. Üzerine bindim, kalbim yerinden çıkacak gibiydi. Hiç bir şey duymuyor, hiç bir koku almıyor adeta yer çekimine meydan okuyordum. Yoksa artık yıldızlara ulaşabilecekmiydim ?

Var gücümle asıldım pedala.. Sonra diğeri, derken diğeri, derken..

 

Bir anda 8 yaşındaydım.. Çocuktum.. Sanki yeniden Samsundaydım… Sanki yanımda arkadaşlarım vardı ve onlarla birlikte bisiklet sürüyorduk… Canım hiç durmak istemiyordu..

Bir yandan da özgürlük duygusunu bunca zaman sonar böylesine hisettmenin üzünce içimdeydi.. Meğer yıllarca neler kaçırmıştım. Arkadaşlarımın mutluluklarını şimdi çok daha iyi anlıyordum.

 

Bisiklete binmek heleki, 40’ından sonra bisiklete binmek.. İşte burukta olsa özgürlük buydu..

Herkese bol bisikletli ve daha özgür günler dilerim.

Serpil Odabaş
ev hanımı

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir